3 lipca, czwartek. Spało się wybornie. Wreszcie jestem wypoczęty. O 8 idę na śniadanie. Wszystko jest, tylko obsługi brak. Nie wiem, czy sam tak mogę i wołam, że przyszedłem na śniadanie. Po chwili z boku domku wychyla się mężczyzna i mówi, że można się samemu obsługiwać. Biorę się za odgrzanie rosołu (lepiej mieć ze sobą zapalniczkę). Zjadam też trochę warzyw, pieczone skrzydełko kurczaka i styka. Czas w drogę. Dziś muszę transportować się do Turki, po drugiej stronie Karpat.

Najpierw pieszo trzeba ml iść raźnym krokiem przez 2h 40min do wsi Turia Poliana. Na początku jest cudownie, bo piękny bukowy las i szumiący obok potok tworzą taką atmosferę, że można tak iść w nieskończoność . Później już tego bukowego lasu nie ma, ale potok pięknie szumiący towarzyszy przez bite 1,5h.

Idę żwawo póki skwaru nie ma. Przez blisko 2h daje się iść w cieniu drzew przydrożnych. Tuż przed Turia Poliana z naprzeciwka jedzie nowe audi (nie wiem jaki model). Kierowca, z wyglądu szczeciński gangster w wieku ok. 30 lat, miłym głosem pyta się czy daleko do "forelu", czyli farmy łososi, czy innych ryb, gdzie można powędkować? Odpowiadam, że ok. 3,5 km. Zdziwił się, że jeszcze tak daleko, a ja się zdziwiłem, że dla niego to jakaś duża różnica - w końcu jest samochodem.

W Turia Poliana jestem o 11.30. Bus do Pereczyna, gdzie jest stacja kolejowa i gdzie zatrzymują się pociągi dalekobieżne, odjeżdża o 13.05. Informacje takie najlepiej zasięgać w sklepie, gdzie albo ekspedientka albo klienci - lokalsi są zorientowani (czasem jednak nie, o czym przekonałem się później). Kupuję dwie słodkie bułki (kiepskie), piwo i wodę. Po wypiciu piwa od razu ciało dostało "nawodnionego" balansu. 

Przyjeżdża bus taki żółty mały gimbus w wieku ok. 35 lat. Do Pereczyna dojechał w godzinę niecałą - koszt 65hr. Po drodze widać było pograniczników, bo granica ze Słowacją blisko. Mnie nie tykali tym razem, ale młodemu chłopakowi sprawdzili papiery. Po wyjściu zagadałem do niego i pomógł mi trafić na dworzec kolejowy (choć w sumie nie było to zbyt skomplikowane, ale zawsze to szybciej). Kupuję bilet na płackartnyj do Turki - koszt 105hr. Odjeżdża o 15.36, czyli mam kolejne 1,5h czekania.

Siedzę w poczekalni i sprawdzam zrobione do tej pory zdjęcia. Tragedia - nie wiem jak, ale miałem wyłączoną opcję robienia zdjęć w wyższej rozdzielczości. Ustawiłem na najlepszą, ale to co już zrobione, to "se ne vrati". Nie żeby kompletnie nie wyszły, ale przy zbliżeniu tracą ostrość i dalekie panoramy wyglądają dość blado. A z Paraszki, Szerokiej, Jawornika Wlk. i Pikuja było na co popatrzeć.

Wychodzę z poczekalni kilka minut przed przyjazdem pociągu i nagle czuję coś, czego nigdy nie czułem. Z południa wiało tak gorące powietrze, że aż nos bolał. Prawie jak mityczne samum, które zabijało wszystko na swej drodze (wiatr ten ma mieć ponoć temperaturę 60 stopni Celsjusza, a niektórzy nawet mówią, że wyższą). Ten w Pereczynie miał ponad 40 stopni. Kilkanaście kilometrów bardziej na południe jest Użhorod (węg. Ungvar), a to już Nizina Panońska. W pociągu wszystkie okna pootwierane, ale i tak jest ciepło, jak w piecu.

Do Turki pociąg jechał prawie 3h (przyjechał o 18.26). Wychodzę i zaraz na peronie haltują mnie pogranicznicy. Jak dobrze - zapytam się o możliwość noclegu tutaj. A jest taki hostel - żółty budynek po drugiej stronie ulicy, gdzie jest wiadukt kolejowy. A ile doba? Chyba z 500-600hr. Ucieszyłem się, że sprawa noclegu już załatwiona. Idę więc w tamtym kierunku, a po drodze robię zakupy na jutro i dziś wieczór. Widzę ten hostel i dzwonię do drzwi. Cisza. Naciskam klamkę. Zamknięte. Może to ten drugi? Podchodzę i to samo. Cisza.

Co teraz? Stoję z ciężkim plecakiem i torbą pełną wody, kefiru, sera, kiełbasy i pieczywa. Nagle po drugiej stronie ulicy widzę jakąś kobietę z córką. Wołam do niej, czy tu jest na pewno hostel? Podchodzi do mnie i mówi, że tak. Trzeba zadzwonić. Naciska dzwonek, a ja - "To może zatańczymy", bo taka muzyczka leciała jako dzwonek. Uśmiechnęła się. Zauważyłem, że ma poczucie humoru. Poprosiłem więc ją o pomoc. A ona mi na to, że na ul. Młodzieżowej jest jeszcze hostel, ale to tak ze 20 minut trzeba iść. A coś bliżej? Mówi, że mogę zanocować w takiej starej pustej chacie. Właścicielka wyjechała do Kijowa, a jej dała klucze, aby doglądała chaty, choć zupełnie się nie interesuje nią.

Myślę sobie, że nocleg pod dachem jest zawsze lepszy, niż pod namiotem. Zwłaszcza, że Turka to miasto ok. 7 tysięczne i rozbić gdzieś tu namiot, to problem i ryzyko nieproszonych gości. Idę więc z nią. Widzę chatę. Na oko rocznik 1920. W środku o dziwo jest działająca kuchenka gazowa (a więc można ugotować wodę na herbatę, a nawet na ciepłą kąpiel). Jest prąd- to znaczy, że można naładować komórkę. Jest łóżko, stół, dwa taborety - krzesła. Do tego dwie szafy w dwóch pokojach. Jest tylko jeden problem - nie ma bieżącej wody. Ale p. Marija (bo tak ma na imię) daje mi dwa baniaki plastikowe 5L i wysyła z córką po wodę. Woda jest w studni. Czysta, źródlana. Studnia mieści się na podwórku przed szkołą muzyczną w Turce. Więc jak ktoś chce darmowej czystej wody, to pytać o szkołę muzyczną. Jest korbka, jest łańcuch z wiaderkiem 5L. Fajnie to wygląda.

Wodę już mam. Jeszcze p. Marija przynosi dużą miskę i można się wykąpać na stojąco, siedząco lub w kucki. Toaleta to sławojka na zewnątrz. Płacę jej 500hr, a ona jeszcze przynosi czystą kołdrę i prześcieradło. Jest super, "oldskulowo". W takim obiekcie jeszcze nigdy nie nocowałem. Dla chętnych taniego noclegu w Turce zapodaję nr do p. Mariji +380 0990 894 336 (nie wiem czy jak się dzwoni z zagranicy, to trzeba to zero przed dwoma dziewiątkami wbijać, bo jest już prefix +380).

Śpi się w miarę dobrze. Łóżko nie jest idealnie płaskie, ale można spać. Najważniejsze, że coś znalazłem pomimo tylu przeciwności. Coraz bardziej się przyzwyczajam do tego, że nie wiem, gdzie i w jakich warunkach spędzę kolejną noc. I w sumie  to jest nawet pasjonujące.

---

tagi: karpaty ukraińskie  zakarpacie  turja poljana  turka 

	OjciecDyrektor
	8 października 2025 04:49

35     850    7 zaloguj sie by polubić